Tag Archives: roddel en achterklap

Kassa

Ferney is een slaperig Frans dorp enkele kilometers ten noorden van Genève. De claim to fame van de plaats is dat Voltaire er enkele jaren heeft gewoond. Men hoopte dat dat toeristen zou trekken, maar de Frane filosoof heeft de lokale middenstand erg teleurgesteld. Het dorp heeft drie supermarkten voor Zwitsers die er goedkoop (en illegaal) hun inkopen doen. Er is een gezellig café (Express) en een café waar we niet komen (Du Soleil). Verder is er elke zaterdag een markt met lelijke kleding, dure groente en vettige churro’s. En Ferney heeft Émile.

Harde bewijzen heb ik er niet voor, maar ik vermoed dat de meerderheid van de bezoekers van Ferney de plaats aandoet voor de kassamedewerker van de natuurvoedingswinkel. Émile is lang, zwart, goedlachs en buitengewoon charmant. Hij kent alle vaste klanten bij naam en is op de hoogte van hun wel en wee. Velen van hen, zowel mannen als vrouwen, begroeten hem met drie zoenen. Maar Émile besteedt ook aandacht aan nieuwe klanten. Hij kijkt ze indringend aan, lacht zijn tanden bloot, houdt zijn hoofd schuin zodat zijn korte dreadlocks opzij vallen en zegt vriendelijk: “bonjour, comment allez-vous?”

Meerdere malen per week kom ik in de natuurvoedingswinkel en kan ik observeren welk effect Émile op zijn klanten heeft. Mensen die er argwanend voor het eerst naar binnen gaan, zie ik de winkel stralend verlaten. Mannelijke vaste klanten kloppen Émile even op z’n schouder voordat ze hun boodschappen gaan verzamelen, alsof hij een lachende boeddha is die geluk brengt. Dames gaan blozen naarmate ze Émiles kassa naderen. Ze vragen stotterend naar een obscuur product en buigen zich gelukzalig met Émile over ingrediëntenlijsten.

Zijn fans in de natuurvoedingswinkel hebben Émile op het idee gebracht zijn werkterrein te verleggen. Vorige week verklaarde hij dat hij eigenlijk geen kassamedewerker is, maar zanger. Émile heeft inmiddels een website, zingt in cafés en heeft zijn eigen CD in productie genomen. Op Facebook heeft hij al zes maal zoveel vrienden dan zijn woonplaats. Als Émile met zijn zang net zoveel succes heeft als met zijn kassawerk, gaat hij Ferney op de kaart zetten. Van Voltaire hebben we toch niets meer te verwachten.

Advertisements
Tagged , , ,

Buurvrouw

Met de aanschaf van ons nieuwe huis zijn we, ongewild, lid geworden van een exclusieve club. We wonen namelijk op een kavel, een lot, dat onderdeel vormt van een groep huizen, een lotissement. Officieel moeten onze buren toestemming geven als we iets veranderen aan ons lot, bijvoorbeeld als we ons huis een andere kleur willen geven. Gelukkig houdt niemand zich aan die regels. Maar er heerst wel degelijk een gevoel van bondgenootschap in ons lotissement.

Voorzitter van onze club is Madeleine. Met haar man houdt ze achter een rij uitstekend verzorgde geraniums de boel in de gaten. Madeleine weet wie te hard rijdt, wie zijn huis niet onderhoudt en welke kat bij welk huisnummer hoort. Die kennis deelt ze graag en zodoende fungeert ze als de lokale BVD.

Madeleine is oma en gedraagt zich zo. Buurvrouw Eline daarentegen verzet zich hevig tegen de uiterlijke kenmerken van haar (gevorderde) leeftijd. Ze is geblondeerd, gebronsd en opgetut. Wanneer ze langsrijdt in haar Skoda, met de radio hard aan, roept ze koket “coucou”. Ik zag haar laatst in een negligé en op naaldhakken onderhandelen met een nogal onthutste aannemer.

Onze directe buurvrouw is Hongaars. Ze is gescheiden en deelt twee kinderen met haar ex. Aanvankelijk was ze niet blij met onze komst. Ze dacht namelijk dat onze honden haar kinderen zouden opeten. Toen zag ze een driejarig meisje onze honden koeioneren; sindsdien is de relatie met haar stukken beter.

De buurvrouw aan de andere kant veracht ons, zoals ze het hele leven veracht. Ik zie haar regelmatig volle wasmanden door de tuin smijten. Misschien is ze boos omdat haar man naar kantoor gaat in een grote SUV en zij ’t moet doen met een minuscule Clio. Of ze wordt tot waanzin gedreven door haar drie kinderen, met name door haar zesjarige dochter Le-a. Nee, niet Lea, maar Le spatie a. Ik zou ook gek worden van een kind met zo’n naam.

“Het maakt ook niet uit of je koopt, kraakt of huurt,” zingt Brigitte Kaandorp, “want buurvrouw is steeds in de buurt.” Maar dat is in Nederland. In Frankrijk zijn de buurvrouwen gewoon je lot.

Tagged , , ,