Monthly Archives: November 2010

Critial Mass

Genève ligt bekneld tussen bergketens en het meer en wordt doorkruist door een rivier. Heel rustiek, maar het betekent dat alle verkeer over enkele wegen moet. Elke ochtend en avond staat het verkeer in en rond Genève muurvast. Het domineert de openbare ruimte en zorgt voor luchtvervuiling, herrie en stank.

De Critial Mass is een initiatief uit San Francisco dat wereldwijd ruimte en aandacht eist voor milieu- en mensvriendelijke vervoersmiddelen. In navolging daarvan verzamelen zich in Genève elke laatste vrijdag van de maand, tijdens de avondspits, een honderdtal mensen voor een tocht door de stad. Het is exclusief voor la mobilité douce: mountainbikes, roestige wrakken, elektrische fietsen, BMXen, racefietsen, 1 wielers en fietsen waarvan het zadel twee meter hoog zit. Andere deelnemers zijn op een step, skateboard of skeelers. Sommigen dragen fluorescerende kleding en anderen zijn verkleed, als oud dametje bijvoorbeeld met plooirok en hoofddoek.

Ik heb voor het eerst deelgenomen aan de Critical Mass van Genève. De stoet blokkeerde het gemotoriseerde verkeer en nam vervolgens bezit van de belangrijkste verkeersaders van de stad. Op de Mont Blanc brug, een zesbaansweg waar je als fietser gewoonlijk een smalle strook moet delen met wandelaars, ging de optocht over de drie rechter rijstroken. Het uitzicht op het meer en de architectuur van de stad was spectaculair. Op twee grote kruispunten hield de stoet stil, werd een fietskar met muziekinstallatie geparkeerd en begon een spontaan dansfeest.

Automobilisten reageerden alsof ze water zagen branden: zoveel fietsen, zomaar op de rijweg, voor het milieu nog wel! Sommige deelnemers probeerden met automobilisten een gesprek aan te knopen over la mobilité douce en deelden flyers uit. Een jongen op een skateboard deed lippenstift op en liet kusjes achter op autoruiten. In een geval kwam een automobilist achter zijn stuur vandaan en begon in het wilde weg fietsers te slaan. Road rage: alsof  we nog een reden nodig hebben om de auto wat vaker te laten staan.

Elders in de wereld heeft de Critical Mass ludiekere navolging gekregen. Bij een van de varianten wordt fietsen in je blootje aangemoedigd. De naam van dit initiatief? Critical Ass natuurlijk.

Tagged , ,

Vetbollen

 

De vetbollen in onze tuin trekken tientallen vogels. Vanuit de verwarme woonkamer houden Donut en Taaitaai de boel in de gaten.

Tagged ,

Abklinken

Het kabinet Rutte wil in de grondwet laten vastleggen dat Nederlands de officiële landstaal is. Dit om er zeker van te zijn dat men met die taal altijd in Nederland terecht kan. Als de Vikingen ooit terugkomen kunnen ze Nederlanders dus niet verplichten om een Scandinavische taal te spreken. Visionair beleid!

Het is maar de vraag of mijn Nederlands tegen die tijd nog toereikend is. Sinds ik buiten de landsgrenzen woon, maak ik vrijwel uitsluitend gebruik van Engelstalige media. Voor veel actualiteiten ken ik daarom niet de Nederlandse termen: ik heb het dus over de Ierse bailout en de Birmaanse pro-democracy beweging. Van Geliefde hoef ik geen hulp te verwachten. Ze spreekt me regelmatig aan in het Engels omdat dat de voertaal op haar werk is. Bovendien heeft ze jarenlang in de VS gewoond waar ze interessante Angelsaksische zinsconstructies van heeft overgehouden, zoals “passeer mij het zout” en “dat maakt geen zin”.

Inmiddels is Engels niet langer mijn eerste vreemde taal. Ik sprak nauwelijks Frans toen ik, drie jaar geleden, begon met de kunstacademie. Aangezien ik acht uur per dag omringd werd door les Francophones, veranderde dat snel. Het begon met Franse scheldwoorden. Vervolgens merkte ik de ondertiteling bij Franse films niet meer nodig te hebben. En laatst vroeg een Franse collega van Geliefde zelfs of ik tweetalig, Nederlands en Frans, was opgevoed.

Sinds ik me inspan voor een Zwitserse NGO heeft mijn Babylonische spraakverwarring een nieuwe dimensie gekregen. Onze landelijke meetings zijn namelijk geheel tweetalig: de meerderheid van de Zwitsers spreekt immers Duits. Mijn Duits is roestig, maar als puber heb ik die taal ijverig geleerd omdat ik tot over mijn oren verliefd was op mijn lerares Duits. Onder invloed van het zangerige Zwitserduits maakte ik tijdens de meeting mijn aantekeningen dan ook in mengselmoes van Frans, Engels en Duits.

Mijn broer, voormalig docent Nederlands, merkte laatst streng op dat mijn Nederlands hard achteruit gaat. Ik heb beterschap beloofd. Zo zal ik de belangrijkste nieuwe Nederlandse woorden, geselecteerd door Van Dale, uit mijn hoofd leren. Ik ben al begonnen met “abklinken” en “bestuursobesitas”. Geloof me, ik voel me een echte buitenlander.

Tagged

De wereld beweegt

In de VS hebben hervormingen in de gezondheidszorg en maatregelen om het land uit de economische crisis te helpen een protestbeweging uitgelokt. De Tea party wordt geleid door bizarre persoonlijkheden zoals de evangelische activist Christine O’Donnell die gelooft dat homoseksuelen via AIDS-voorlichting pubers proberen te rekruteren. Waar het mensen als zij om gaat, is de groeiende macht van de federale regering ten koste van individuele verantwoordelijkheid en vrijheid. Onder Barack Obama dreigt Amerika een welvaartsstaat te worden, aldus de Tea party.

Aan de andere van de Atlantische Oceaan is juist een beweging op gang gekomen tegen de afbraak van die welvaartsstaat. Zodra Sarkozy voorstelde om de pensioengerechtigde leeftijd voor werknemers in de publieke sector te verhogen van 60 naar 62 jaar, kwamen de Franse vakbonden in actie. Demonstraties werden georganiseerd, rellen braken uit en in allerlei sectoren werd gestaakt. De rest van de burgers ervoer de consequenties: het openbaar vervoer lag in veel plaatsen plat, vuilnis werd niet opgehaald en door blokkeringen van olieraffinaderijen dreigde een tekort aan benzine.

Gouden tijden braken aan voor Les Rousses, een dorp in de Jura dat normaliter alleen tot leven komt tijdens het skiseizoen. Terwijl de pompstations in onze regio al  zonder benzine zaten, was het bergdorp nog goed bevoorraad. “Men komt hierheen van heinde en verre,” zei de caissière van het lokale pompstation stralend. Dan zou ze wel veel mopperende klanten hebben, suggereerde ik. Ze schudde haar hoofd.  “Iedereen is solidair met de actievoerders,” zei ze stellig. Ze heeft gelijk: de Fransen die ik ken, ondergaan de stakingen gelaten.

Hopen de Fransen erop dat de regering van Sarkozy omver wordt geworpen? Denken ze dat de overheid ertoe kan worden overgehaald om de zorg voor de burgers weer haar eerste prioriteit te laten zijn? Integendeel. De tijdens zijn veranderd, le monde bouge. De staat van de economie vereist een soberheid en inzet waarvoor Fransen zich, in toenemende mate, persoonlijk verantwoordelijk voelen. Tot solidariteit met les tea partiers zal het echter niet komen. Fransen zullen de afbraak van hun welvaartsstaat niet zonder slag of stoot accepteren. Zeker niet als dat gepaard moet gaan met het drinken van thee.

Tagged ,

Buurvrouw

Met de aanschaf van ons nieuwe huis zijn we, ongewild, lid geworden van een exclusieve club. We wonen namelijk op een kavel, een lot, dat onderdeel vormt van een groep huizen, een lotissement. Officieel moeten onze buren toestemming geven als we iets veranderen aan ons lot, bijvoorbeeld als we ons huis een andere kleur willen geven. Gelukkig houdt niemand zich aan die regels. Maar er heerst wel degelijk een gevoel van bondgenootschap in ons lotissement.

Voorzitter van onze club is Madeleine. Met haar man houdt ze achter een rij uitstekend verzorgde geraniums de boel in de gaten. Madeleine weet wie te hard rijdt, wie zijn huis niet onderhoudt en welke kat bij welk huisnummer hoort. Die kennis deelt ze graag en zodoende fungeert ze als de lokale BVD.

Madeleine is oma en gedraagt zich zo. Buurvrouw Eline daarentegen verzet zich hevig tegen de uiterlijke kenmerken van haar (gevorderde) leeftijd. Ze is geblondeerd, gebronsd en opgetut. Wanneer ze langsrijdt in haar Skoda, met de radio hard aan, roept ze koket “coucou”. Ik zag haar laatst in een negligé en op naaldhakken onderhandelen met een nogal onthutste aannemer.

Onze directe buurvrouw is Hongaars. Ze is gescheiden en deelt twee kinderen met haar ex. Aanvankelijk was ze niet blij met onze komst. Ze dacht namelijk dat onze honden haar kinderen zouden opeten. Toen zag ze een driejarig meisje onze honden koeioneren; sindsdien is de relatie met haar stukken beter.

De buurvrouw aan de andere kant veracht ons, zoals ze het hele leven veracht. Ik zie haar regelmatig volle wasmanden door de tuin smijten. Misschien is ze boos omdat haar man naar kantoor gaat in een grote SUV en zij ’t moet doen met een minuscule Clio. Of ze wordt tot waanzin gedreven door haar drie kinderen, met name door haar zesjarige dochter Le-a. Nee, niet Lea, maar Le spatie a. Ik zou ook gek worden van een kind met zo’n naam.

“Het maakt ook niet uit of je koopt, kraakt of huurt,” zingt Brigitte Kaandorp, “want buurvrouw is steeds in de buurt.” Maar dat is in Nederland. In Frankrijk zijn de buurvrouwen gewoon je lot.

Tagged , , ,