Monthly Archives: October 2009

Veganist in Frankrijk

Mijn medestudenten aan de kunstacademie van Montpellier zijn geen alledaagse types. Ze hebben gemillimeterd haar en een oranje kuif of dreadlocks onder een koddige muts. Ze hebben tatoeages en piercings op alle zichtbare (en verborgen) lichaamsdelen. Ze hullen zich in jurken uit de jaren vijftig of paarse fluwelen kostuums. Ze skateboarden in school, barsten spontaan uit in gezang en blowen veel. Het lijkt een hele opgave om dit gezelschap en hun docenten te provoceren, maar het is me, als veganist, gelukt. Het weren van dierlijke producten botst namelijk met drie Franse dogma’s.

Ten eerste draait de maaltijd hier om het beest en dienen groenten en fruit slechts als garnering. Verzadigde vetten staan centraal in de moules-frites (mosselen met friet), foie gras aux poires (ganzenleverpastei met peren) en cuisses de grenouille a la provençale (kikkerbillen, waarvan per jaar 3000 tot 4000 ton worden geïmporteerd). In de saus over vis, vlees en gevogelte gaat vaak een kwak crème fraîche en de maaltijd wordt afgesloten met een plank vol kaas. Eventueel volgt dan nog crème brûlée (een dessert van ei, room en suiker) of pâtisserie (op basis van ei, boter en bloem). Dat ik met soja, granen, peulvruchten, groente en fruit voldoende proteïnen binnenkrijg en een gevarieerde, smakelijke maaltijd kan maken, gaat het voorstellingsvermogen van de meeste Fransen te boven. Ze stellen zich voor dat ik leef op garnering.

Mode is in Frankrijk minstens net zo’n heilige koe als de maaltijd en cosmetica (voor vrouwen en mannen) doet daarvoor niet onder. Het idee dat je make-up of parfum niet koopt omdat ze dierlijke producten bevatten en op dieren zijn getest, speelt hier nauwelijks. Dat je de voorkeur geeft aan synthetische kleding en schoeisel boven die van leer, vinden de bohémiens op mijn school onbegrijpelijk: hoe kan je dan de hipste schoenen en tassen kopen? Het dragen van fourrure (bont) is geen taboe in Frankrijk. In Groot-Brittannië en Nederland weren veel modemerken het uit hun collectie, want bont valt niet goed bij consumenten. De vele acties van Brigitte Bardot ten spijt is in Frankrijk volop vraag naar bont, ook onder jongeren, en wordt het in talloze winkels verkocht.

Ten derde laat veganisme zich moeilijk verenigen met het Franse chauvinisme. Dat vraagt enige uitleg. Als de Amerikaanse universiteit Harvard besluit een deel van zijn collectie online beschikbaar te maken, juicht iedereen dat toe: zo komen bronnen voor iedereen over de hele wereld beschikbaar. Als de bibliotheek van Lyon hetzelfde wil, wordt daarover verhit gediscussieerd op Franse radiostations omdat het een bedreiging vormt van de intégrité patrimoniale. Men vindt het hier een onprettig idee dat documenten van Franse bodem zomaar overal in de wereld te lezen zouden zijn. Andersom worden dingen van elders geweerd met het argument dat ze niet Frans zijn. Zelfs met een Frans etiket (ik ben hier végétalien) blijft het veganisme een van oorsprong Amerikaanse uitvinding en bedreigt daarmee Franse tradities en gewoonten. Toegegeven, ik heb een volkomen andere attitude dan de gemiddelde Fransman: ik zie natuur, hij ziet jachtgebied. Ik zie de huid van een beest, hij ziet Dior. Ik zie een gans die onder dwang wordt gevoed, hij ziet traditie. Ik zie müsli met vers fruit en sojayoghurt, hij ziet een te laag cholesterolgehalte. Gelukkig vinden we elkaar in de champignon. Vrij van dierenleed, en toch zo Frans. Daar kan ik zelfs op de kunstacademie mee aankomen.

Tagged

De Yomanda van Anduze

Onze kat Jopie zorgt voor problemen. Ze lijkt te zijn vergeten waar ze haar behoefte hoort te doen en doet overal in huis plasjes: in de hondenmand, onder de kapstok, in het bad en op het dekbed. Vooral van die laatste locatie zijn we niet zo gecharmeerd. We brachten Jopie dus naar de dierenarts, die onderzocht of ze last had van een blaasziekte. Dat bleek niet het geval en het wildplassen werd veroorzaakt door psychische problemen, concludeerde de dierenarts. Daarop ontzegden we Jopie de toegang tot ons huis, wat ‘s nachts tot jammersessies onder het slaapkamerraam leidde. Vervolgens sloten we de poes dag en nacht op in de badkamer, waar ze tamelijk gelukkig bleek. Helaas kreeg het bezoek obstipatie van Jopie’s gezelschap op het toilet.

De bakkersvrouw bood een oplossing voor de psychische problemen van Jopie. Sophie bleek een cursus communication animale te doen. Via een foto van een huisdier zou zij problemen waar baas en beest onder leden, kunnen oplossen. Aangezien Sophie nog in opleiding was, wilde ze graag oefenen met onze huisdieren. Het enige dat ik hoefde te geven waren hun foto’s, naam en leeftijd. Als bonus mochten we een van onze huisdieren een specifieke vraag stellen. Die vraag luidde: beste Jopie, waarom plas jij overal in huis en kan je er alsjeblieft mee ophouden?

Enkele dagen nadat Sophie op paranormale wijze in contact was getreden met onze huisdieren, stuurde ze een lange email met een karakterbeschrijving van elk van onze beesten. Veel van de opmerkingen waren algemeen: onze honden zouden intelligent zijn (niet waar) en bang (wat iedereen kan zien) en houden er niet van om aan de lijn te lopen (welke hond wel). Maar vooral de opmerkingen over de katten, die de bakkersvrouw nooit in levende lijve ontmoet heeft, waren treffend.

Sophie meldde dat ze twee seances had gehad met Jopie. Die had haar telepathisch uitgelegd waarom ze wildplast: uit verzet tegen de dominantie van Geliefde over mij. Deze misvatting deelt Jopie met mensen die ons niet goed kennen en denken dat Geliefde overwicht heeft, omdat ze langer en ouder is dan ik. Niets is minder waar, Geliefde zit bij mij onder de plak, zoals mijn schoonzus vertelt aan iedereen die het wil horen. Maar dat ging ik Sophie natuurlijk niet uitleggen. De bakkersvrouw had zo haar best gedaan door Jopie via meditatie gerust te stellen over de onderdrukking door Geliefde.

Enkele dagen nadat de bakkersvrouw haar seances met Jopie had gehad, stopte onze poes opeens met wildplassen. Geliefde en ik begonnen ons af te vragen of er meer is tussen hemel en aarde. Was de bakkersvrouw soms de Yomanda van Anduze? Vier weken lang ging Jopie braaf op de bak. Tot ze de betovering verbrak en een plas deed op onze gloednieuwe bank.

Inmiddels biedt de reguliere geneeskunde een oplossing voor de mentale problemen van ons huisdier. Jopie is aan de antidepressiva en krijgt elke dag 2,5 milligram poezenprozac. Het doet werkelijk wonderen.

Tagged