Een zomerbaan in Frankrijk 3

Mijn zomer stond in het teken van een Fransman: grote bruine ogen, weelderige krullen, gebronsde huid en snel geëmotioneerd. Het was tussen ons niet bepaald gâteau et œuf want we hadden weinig gemeen. Ik houd van zwemmen, hij gaf er de voorkeur aan in een boot te zitten en zich door mij te laten voortslepen. Met liefde bereidde ik groente voor hem, die hij driftig weigerde. Xavier was geobsedeerd met zijn eigendommen en ik moest hem er keer op keer aan herinneren dat il faut partager dan la vie – men moet delen in het leven. Hij leek het niet te betreuren dat er een einde kwam aan ons contact toen hij naar school moest. Xavier is namelijk drieëneenhalf jaar oud.

De ouders van Xavier hebben een grote camping net buiten ons dorp en huurden mij in juni in om in de receptie de Nederlandse gasten te verwelkomen. Maar opeens veranderden mijn werkzaamheden drastisch van aard: le patron en zijn vrouw besloten dat ik louter op de zoon des huizes zou hoeven passen. Dat ik niet francophone was, kwam mooi uit: misschien kon ik Xavier Nederlands leren? Dan kon hij in het volgende seizoen mooi helpen in de receptie.

Mijn skills op het gebied van kinderen zijn beperkt en omgaan met Xavier vergde heel wat geduld. ’s Morgens trof ik hem aan voor de televisie. Ik moest hem dan zijn fles chocolademelk geven (“non”) en op de po zetten (“veux pas”). Tegen het middaguur maakte ik lunch voor hem, en aangezien Xavier alleen macaroni en knakworsten lust, werd dat een vrij eentonige bezigheid. Na de lunch was het tijd voor dodo, slaapje doen, waar hij zich meestal krijsend tegen verzette. Aan het einde van de middag haalde ik Xavier uit bed en volgde weer een worsteling met po en knakworsten. Ter afsluiting van de werkdag stopte ik Xavier in bad en bracht hem naar bed. Rond diezelfde tijd begon het avondprogramma in de kantine van de camping, met harde muziek, waardoor Xavier niet kon slapen. Ik heb eenmaal geprobeerd hem in slaap te wiegen en ‘In de maneschijn’ te zingen. Xavier kon het niet waarderen en sloeg me in m’n gezicht.

In de loop van de zomer lukte het ons om wat vreedzamer met elkaar om te gaan. Xavier liet zijn moeder bezweren dat hij geen groente hoefde te eten. Ik ontdekte dat Xavier zijn fles leeg dronk als ik zei dat grote jongens dat ook doen. Tussen de plichtplegingen brachten we uren door aan de rivier, op zoek naar mooie stenen. Xavier liet zich ook graag per buggy naar mijn huis duwen, waar de honden en poezen een attractie vormden. Dat we noch knakworst, noch breedbeeldtelevisie hebben, nam hij op de koop toe.

Mocht u eens een jonge Fransman tegenkomen die uw hond commando’s geeft in perfect Nederlands, dan moet dat Xavier zijn. Doe hem dan mijn groeten. Niet de groente! Maar de groeten.

Advertisements
Tagged ,
%d bloggers like this: