Verfranste voornaam

Met de globalisering hebben mijn ouders geen rekening gehouden toen ze, 33 jaar geleden, mijn naam uitkozen. Behalve in Nederland, Vlaanderen en gewezen kolonies is er geen plek op de wereld waar ‘Marloes Schoonheim’ correct kan worden uitgesproken. De gutturaal in mijn achternaam is een probleem, maar ook struikelt men vaak over de combinatie van ‘r’ en ‘l’ die dan ook nog eens wordt gevolgd door een ‘oe’. En dan ben ik nog vriendelijk voor de mensheid en laat ik mijn tweede naam – Marrigje – achterwege.

Ik ben gewend geraakt aan de verbasteringen van mijn naam. Toen ik nog aan de andere kant van de wereld woonde, werd ik “Maloe” genoemd. Ik heb nog geprobeerd daar “Mamaloe” van te maken als eerbetoon aan Pipo de Clown. Vervolgens werd een lokale naam voor me bedacht en ging ik door het leven als Sun Han-shi. Eerder, in de VS, noemde ik me ‘Marlow” – een naam die zo goed is dat ‘ie later als titel van een jeugdboek zou verschijnen.

Geliefde weigert pertinent zich aan te laten spreken met een andere naam dan haar doopnaam, op welke exotische plek ze ook woont. Het bezwaar daartegen is dat mensen die je naam niet uit kunnen spreken eenvoudigweg niet onthouden hoe je heet. Of ze vergeten je helemaal – zoals onze postbode die brieven voor mij aan de afzender retourneerde. Een naambordje bleek niet te helpen, want Fransen herkennen mijn achternaam niet als een achternaam. Mijn brieven werden pas bezorgd toen ik de postbode uitlegde dat Schoonheim geen toevallige opeenvolging van klinkers en medeklinkers is, maar mijn nom de famille.

De verbijstering van Fransen die worden geconfronteerd met mijn achternaam is een terugkerend fenomeen. Wanneer hier op de kunstacademie een docent de presentatielijst voorleest, is het altijd afwachten wat er van mijn naam wordt. Soms valt er een stilte tussen “Saunier, Clara” en “Touron, Raphael”. Die stilte ben ik dan. Andere docenten wagen een poging. Ze beginnen dan het geluid te maken van een leeglopende band en vervolgens komt er iets dat lijkt op “Soon. Yme. Malo. Es?”

Na onze verhuizing naar Anduze besloot ik het mijn Franse medemensen makkelijker te maken en een nieuwe voornaam te kiezen. Aanvankelijk ging ik op sites met babynamen op zoek naar Franse namen die iets weg hadden van Marloes. Tuttig en dus uitgesloten waren Marie-Louise en Marie-Lou. Alternatieven waren niet veel beter, ik kan toch niet als Mamou, Mouna of Maïmouna door het leven. Minouche vond ik een leuke naam, maar zou ik delen met de halve kattenpopulatie van Anduze. De oplossing was “Luce”, dat enigszins doet denken aan Loesje, zoals ik vroeger werd genoemd. Uitgesproken door het (aanzienlijke) Engelstalige deel van ons dorp klinkt het inderdaad als “Loes”. De Fransen maken er “Luu-se” van en daar is mee te leven. Aan mijn achternaam Schoonheim moet men dan maar gewoon wennen. Maar na de verkiezing van de een man die Nicolas Sarko(met puntjes)zy de Nagy-Bocsa heet, moet dat geen probleem meer zijn.

Advertisements
Tagged
%d bloggers like this: