Bienvenue chez Ikea!

Wie voor het eerst een huis koopt, bereidt zich voor op gedoe: makelaars, de notaris, overdrachtsbelasting, verhuisdozen. Vrienden helpen in- en uitpakken. Dingen gaan stuk en de selectie wordt wat kleiner. Ansichtkaarten arriveren uit Nederland om je te feliciteren met je aankoop. Niemand waarschuwt je voor het drama dat volgt. Het is de schaduwzijde van huizenbezit, en een Zweedse meubelzaak vaart er wel bij.

Tot onze verhuizing naar Anduze waren Geliefde en ik gewend om elk een kamer of klein appartement tot onze beschikking te hebben. In onze maison de village kaapten we aanvankelijk dus ieder een kamer en sleepten daar onze bezittingen naar toe. Wat er niet in paste, verdween in de ‘gemeenschappelijke’ ruimtes: de woonkamer, de keuken en de slaapkamer. Maar dat beviel niet. Geliefde was de hele week van huis en het weekend bleken we, tot onze verrassing, samen te willen slijten. En bij voorkeur niet tussen de B-keus van onze bezittingen.

De stoelendans begon. De kamer van Geliefde werd opgeheven en daarheen verhuisde ons bed. Mijn bureau ging van mijn kamer naar de woonkamer en uiteindelijk naar de zolder. De bank uit de collectie van Geliefde kwam daar ook terecht, na eerst op haar kamer en in de woonkamer te hebben gestaan. Mijn bank daarentegen begon in de huiskamer, stond enige tijd in mijn kamer en eindigde bij de recyclewinkel. Op naar Ikea voor een convertible (slaapbank Manstad, 499 euro in Frankrijk, 529 euro in Nederland). Daar moesten natuurlijk wel kussentjes op (Lusy Kloss, 4,99 en Barnslig Flodhast, 7,99 in Frankrijk en 9,99 in Nederland). Bovendien moest er en een table ordinateur naast (laptoptafel Dave, 19 euro in Frankrijk, 29,95 in Nederland).

Na het drieëndertig keer verzeulen van meubels waren de muren van de woonkamer, hagelwit toen we ons huis betrokken, toe aan een likje verf. Meubelstukken aan de kant, witsel kopen, katten uit de witsel halen. Toen dat project klaar was, staken de muren van de hal er wel erg armoedig bij af en kon ik daar aan de slag. Ik verving meteen maar de lelijke verlichting van de vorige bewoner met vrolijke groene spots (Kvart, 4,99 in Frankrijk, 3,99 in Nederland). De spaarlampen die ik in de lampen deed, bleken wel heel karig licht te geven. Twee maanden liep ik op de tast door de hal, vloekend op zoek naar een hond of een sleutelgat. Toen was ik het beu en kocht ik een réglette met wel drie spots (verlichtingsrail Leding: 9,95 in Frankrijk, 10 euro in Nederland). Over de gaten die in de versgeverfde muur waren verschenen, hing ik een lijst (Reslig, 14,95).

Wie naar Ikea gaat, komt altijd thuis met ongeplande aankopen. Zoals drie hondenbedden (Bastis, 11,95) met bijpassende rieten manden (4,99) die binnen een week door onze huisdieren vernield werden. Bovendien voelde ik bij elk bezoek aan Ikea een aandrang tot het kopen van boîtes de rangement (opbergdoos Snalis, 1,90 in Frankrijk, 1,80 in Nederland). Ik presteerde het zelfs drie chaises de bureau te kopen (Jules, 49,95 in Frankrijk, 59 euro in Nederland) omdat ze met de IKEA FAMILY kaart in de aanbieding waren.

Met het personeel van Ikea Montpellier hebben Geliefde en ik inmiddels een intieme band opgebouwd. De medewerkers van het restaurant beginnen al enthousiast te zwaaien zodra er neerstrijken om, onder het genot van gratis koffie, onze nieuwste aankoop te plannen. Aangezien we de hele collectie kennen, kregen Geliefde en ik het aanbod bij Ikea te komen werken. Met het oog op de personeelskorting overwegen we te solliciteren. Vooruitlopend op mijn contract als rayonmanager ben ik alvast Zweeds aan het leren. Jag alskar Ikea! J’aime Ikea!

Advertisements
Tagged
%d bloggers like this: