Monthly Archives: June 2009

Verfranste voornaam

Met de globalisering hebben mijn ouders geen rekening gehouden toen ze, 33 jaar geleden, mijn naam uitkozen. Behalve in Nederland, Vlaanderen en gewezen kolonies is er geen plek op de wereld waar ‘Marloes Schoonheim’ correct kan worden uitgesproken. De gutturaal in mijn achternaam is een probleem, maar ook struikelt men vaak over de combinatie van ‘r’ en ‘l’ die dan ook nog eens wordt gevolgd door een ‘oe’. En dan ben ik nog vriendelijk voor de mensheid en laat ik mijn tweede naam – Marrigje – achterwege.

Ik ben gewend geraakt aan de verbasteringen van mijn naam. Toen ik nog aan de andere kant van de wereld woonde, werd ik “Maloe” genoemd. Ik heb nog geprobeerd daar “Mamaloe” van te maken als eerbetoon aan Pipo de Clown. Vervolgens werd een lokale naam voor me bedacht en ging ik door het leven als Sun Han-shi. Eerder, in de VS, noemde ik me ‘Marlow” – een naam die zo goed is dat ‘ie later als titel van een jeugdboek zou verschijnen.

Geliefde weigert pertinent zich aan te laten spreken met een andere naam dan haar doopnaam, op welke exotische plek ze ook woont. Het bezwaar daartegen is dat mensen die je naam niet uit kunnen spreken eenvoudigweg niet onthouden hoe je heet. Of ze vergeten je helemaal – zoals onze postbode die brieven voor mij aan de afzender retourneerde. Een naambordje bleek niet te helpen, want Fransen herkennen mijn achternaam niet als een achternaam. Mijn brieven werden pas bezorgd toen ik de postbode uitlegde dat Schoonheim geen toevallige opeenvolging van klinkers en medeklinkers is, maar mijn nom de famille.

De verbijstering van Fransen die worden geconfronteerd met mijn achternaam is een terugkerend fenomeen. Wanneer hier op de kunstacademie een docent de presentatielijst voorleest, is het altijd afwachten wat er van mijn naam wordt. Soms valt er een stilte tussen “Saunier, Clara” en “Touron, Raphael”. Die stilte ben ik dan. Andere docenten wagen een poging. Ze beginnen dan het geluid te maken van een leeglopende band en vervolgens komt er iets dat lijkt op “Soon. Yme. Malo. Es?”

Na onze verhuizing naar Anduze besloot ik het mijn Franse medemensen makkelijker te maken en een nieuwe voornaam te kiezen. Aanvankelijk ging ik op sites met babynamen op zoek naar Franse namen die iets weg hadden van Marloes. Tuttig en dus uitgesloten waren Marie-Louise en Marie-Lou. Alternatieven waren niet veel beter, ik kan toch niet als Mamou, Mouna of Maïmouna door het leven. Minouche vond ik een leuke naam, maar zou ik delen met de halve kattenpopulatie van Anduze. De oplossing was “Luce”, dat enigszins doet denken aan Loesje, zoals ik vroeger werd genoemd. Uitgesproken door het (aanzienlijke) Engelstalige deel van ons dorp klinkt het inderdaad als “Loes”. De Fransen maken er “Luu-se” van en daar is mee te leven. Aan mijn achternaam Schoonheim moet men dan maar gewoon wennen. Maar na de verkiezing van de een man die Nicolas Sarko(met puntjes)zy de Nagy-Bocsa heet, moet dat geen probleem meer zijn.

Tagged

Bienvenue chez Ikea!

Wie voor het eerst een huis koopt, bereidt zich voor op gedoe: makelaars, de notaris, overdrachtsbelasting, verhuisdozen. Vrienden helpen in- en uitpakken. Dingen gaan stuk en de selectie wordt wat kleiner. Ansichtkaarten arriveren uit Nederland om je te feliciteren met je aankoop. Niemand waarschuwt je voor het drama dat volgt. Het is de schaduwzijde van huizenbezit, en een Zweedse meubelzaak vaart er wel bij.

Tot onze verhuizing naar Anduze waren Geliefde en ik gewend om elk een kamer of klein appartement tot onze beschikking te hebben. In onze maison de village kaapten we aanvankelijk dus ieder een kamer en sleepten daar onze bezittingen naar toe. Wat er niet in paste, verdween in de ‘gemeenschappelijke’ ruimtes: de woonkamer, de keuken en de slaapkamer. Maar dat beviel niet. Geliefde was de hele week van huis en het weekend bleken we, tot onze verrassing, samen te willen slijten. En bij voorkeur niet tussen de B-keus van onze bezittingen.

De stoelendans begon. De kamer van Geliefde werd opgeheven en daarheen verhuisde ons bed. Mijn bureau ging van mijn kamer naar de woonkamer en uiteindelijk naar de zolder. De bank uit de collectie van Geliefde kwam daar ook terecht, na eerst op haar kamer en in de woonkamer te hebben gestaan. Mijn bank daarentegen begon in de huiskamer, stond enige tijd in mijn kamer en eindigde bij de recyclewinkel. Op naar Ikea voor een convertible (slaapbank Manstad, 499 euro in Frankrijk, 529 euro in Nederland). Daar moesten natuurlijk wel kussentjes op (Lusy Kloss, 4,99 en Barnslig Flodhast, 7,99 in Frankrijk en 9,99 in Nederland). Bovendien moest er en een table ordinateur naast (laptoptafel Dave, 19 euro in Frankrijk, 29,95 in Nederland).

Na het drieëndertig keer verzeulen van meubels waren de muren van de woonkamer, hagelwit toen we ons huis betrokken, toe aan een likje verf. Meubelstukken aan de kant, witsel kopen, katten uit de witsel halen. Toen dat project klaar was, staken de muren van de hal er wel erg armoedig bij af en kon ik daar aan de slag. Ik verving meteen maar de lelijke verlichting van de vorige bewoner met vrolijke groene spots (Kvart, 4,99 in Frankrijk, 3,99 in Nederland). De spaarlampen die ik in de lampen deed, bleken wel heel karig licht te geven. Twee maanden liep ik op de tast door de hal, vloekend op zoek naar een hond of een sleutelgat. Toen was ik het beu en kocht ik een réglette met wel drie spots (verlichtingsrail Leding: 9,95 in Frankrijk, 10 euro in Nederland). Over de gaten die in de versgeverfde muur waren verschenen, hing ik een lijst (Reslig, 14,95).

Wie naar Ikea gaat, komt altijd thuis met ongeplande aankopen. Zoals drie hondenbedden (Bastis, 11,95) met bijpassende rieten manden (4,99) die binnen een week door onze huisdieren vernield werden. Bovendien voelde ik bij elk bezoek aan Ikea een aandrang tot het kopen van boîtes de rangement (opbergdoos Snalis, 1,90 in Frankrijk, 1,80 in Nederland). Ik presteerde het zelfs drie chaises de bureau te kopen (Jules, 49,95 in Frankrijk, 59 euro in Nederland) omdat ze met de IKEA FAMILY kaart in de aanbieding waren.

Met het personeel van Ikea Montpellier hebben Geliefde en ik inmiddels een intieme band opgebouwd. De medewerkers van het restaurant beginnen al enthousiast te zwaaien zodra er neerstrijken om, onder het genot van gratis koffie, onze nieuwste aankoop te plannen. Aangezien we de hele collectie kennen, kregen Geliefde en ik het aanbod bij Ikea te komen werken. Met het oog op de personeelskorting overwegen we te solliciteren. Vooruitlopend op mijn contract als rayonmanager ben ik alvast Zweeds aan het leren. Jag alskar Ikea! J’aime Ikea!

Tagged