Monthly Archives: May 2009

Formidable – naar de kunstacademie

“Je bent doctor” constateerde een jurylid. “Vertel eens, waar ging je proefschrift over?” Voor het toelatingsexamen van de kunstacademie in Montpellier had ik me grondig voorbereid. Wekenlang oreerde ik tijdens het stofzuigen en het uitlaten van de honden over kunst en alles wat daaraan gerelateerd is, zoals de politiek (le crise du neo-liberalisme!) en het onderwijs (la formation de l’esprit!). Ik had de namen van belangrijke contemporaine kunstenaars uit mijn hoofd geleerd en kon vertellen over hun werk (L’oeuvre ‘Strike’ de Claire Fontaine faits une allusion à Kafka!). Waar ik niet op had gerekend, was dat ik drie docenten van de Ecole Supérieure des Beaux-Arts moest enthousiasmeren voor onderzoek naar katholicisme en gezinsgrootte in Nederland.

De voorbereiding voor het toelatingsexamen begon al een jaar geleden, toen ik met 31 andere leerlingen begon aan het année préparatoire van de kunstacademie. In Frankrijk wordt zo’n vooropleiding aangeraden voor iedereen die naar een academie voor kunst, mode of architectuur wil. Een enkele buitenlander, zoals ik, doet de vooropleiding om z’n steenkolenfrans te verbeteren. Net als de reguliere opleiding is het préparatoire full-time en moeten leerlingen excelleren in alle basisvakken – tekenen, schilderen, grafisch ontwerp, ruimtelijke vormgeving en het vak culture générale. Na drie maanden waren van onze klas slechts negen leerlingen over.

De professeurs maakten het ons niet makkelik. De vriendelijke docente tekenen had geen geduld met leerlingen uit Azië die haar Franse woordenvloed niet meteen begrepen. De docent grafische vormgeving vulde zijn lestijd met koffiepauzes, een collega schold leerlingen uit die te laat in de les kwamen. Een andere docent was gepreoccupeerd met een rechtzaak voortkomend uit een beschuldiging van seksuele intimidatie. De gemiddelde leeftijd van mijn klasgenoten (twintig) en de daaraan gerelateerde hormoonschommelingen en hoge testosterongehaltes zorgden voor botsingen met docenten. Voor mij was het allemaal iets makkelijker. Ik ben âgée (op leeftijd) en hoef niet meer elke avond bourré comme un coing (ladderzat) in een bar rond te hangen. Bovendien was ik erg gemotiveerd om een succes te maken van de vooropleiding. Geliefde en ik zijn van de andere kant van de wereld naar Frankrijk verhuisd omdat ik zo nodig kunstenaar moest worden.

Met ruim 200 andere kandidaten schreven we ons in voor het toelatingsexamen. In het stadion van Montpellier werd ons anderhalf uur de tijd gegeven om, in de vorm van een tekening, een artistieke interpretatie te geven van “familie”. Vervolgens moesten we een essay schrijven over onze artistieke idolen aan de hand van een stelling van Giles Deleuze. Een pittige opdracht, ook voor les francophones. Maar de echte slachting was de individuele presentatie van een twintigtal werken voor een jury van docenten. In een tijdsbestek van vijftien minuten beoordeelde die niet alleen het dossier, maar voelde kandidaten ook nog eens aan de tand over kennis van de ‘culture generale’ en recent bezochte exposities. Klasgenoten uit het voorbereidingsjaar begonnen alleen al bij de gedachte aan het entretien (gesprek) te huilen.

Daar stond ik dan te schutteren over de verzuiling en de katholieke kerk in Nederland tegenover niemand minder dan Pierre Joseph, een van de belangrijkste contemporaine kunstenaars van Frankrijk. “Je moet er een documentaire over maken”, was zijn reactie. Daarop werd mijn dossier onder de loep genomen en kreeg ik, van drie juryleden tegelijkertijd, vragen afgevuurd over kunstenaar Saul Steinberg, kunstkriticus Nicolas Bourriaud en mijn eigen olieverven, zeefdrukken en tekeningen. “Formidable,” zei een van hen. De anderen knikten instemmend. Met een glimlach en een “a bientôt” werd het examen afgesloten. Twee dagen later smste een klasgenoot dat de resultaten online stonden. Félicitations! Ik bleek toegelaten tot de kunstacademie van Montpellier.

Advertisements
Tagged ,