Een Duitse oorlog – encore

Anduze doet definitief niet meer onder voor Nederland. We hadden al blowende jeugd en, in de zomer, een kwart van de Nederlandse bevolking op de campings. Nu is er ook nog een heuse supermarktoorlog.

Iets buiten het dorp verrees in het najaar een filiaal van Aldi. Bomen werden gekapt, fleurige bloemen gingen op de schop. Er werd een fantasieloos vierkant gebouw neergezet en een grote parkeerplaats aangelegd. De groenstrook rond de parkeerplaats werd afgedekt met zwart bouwplastic waarin met Duitse rigiditeit om de zoveel meter gaten werden gemaakt voor treurige bosjes lavendel en stakerige boompjes. Dorpsgenoten stroomden toe om zich tussen 9 uur ’s ochtends en 7 uur ’s avonds tegoed te doen aan Duitse producten in grote kartonnen dozen.

Luttele weken na de niet erg feestelijke opening begon tegenover de Aldi, aan de andere kant van de weg, de bouw van een andere supermarkt. Ik heb de bouw nog geprobeerd tegen te houden door op het terrein mijn honden uit te laten maar het mocht niet baten. Hetzelfde soort smakeloze gebouw verrees op precies dezelfde soort parkeerplaats. Hetzelfde zwarte bouwplastic moest het ontstaan van een fleurige berm tegenhouden. Toen het filiaal van de Lidl opende, stroomden de dorpsgenoten weer toe. Ze waren een half uur eerder welkom dan bij de Aldi en mochten aan het einde van de dag een half uur langer shoppen. De toch al ruime parkeerplaats van de Aldi werd erg leeg.

De strijd zette zich voort binnen de filialen. De Aldi liet folders met hun beruchte speciale aanbiedingen in brievenbussen proppen – de Lidl volgde. Vervolgens adverteerde Aldi met een uitverkoop van hun speciale aanbiedingen – zo ook de Lidl. De prijs van espressokoffie  werd bij de Lidl tot op de cent dezelfde als die bij de Aldi. De Lidl ging cirkelzagen verkopen – waarop ze ook in het assortiment van de Aldi kwamen. Vervolgens kwam de Aldi met biologisch fruit – en enkele weken daarna stonden in de Lidl dozen met onbespoten appels en bananen.

Aangezien mijn honden het vertikken om iets anders dan Aldi brokken te eten, betrek ik die van de ene Duitser; gerecycled wc paper koop ik bij de andere Duitser en espresso koffie koop ik waar het in voorraad is. De medewerkers van de filialen hadden al snel door dat ik van twee walletjes eet. Daarop begon de caissière van de Lidl tegen me te glimlachen – een unicum in Frankrijk, durf ik te beweren. Vervolgens betaalde een Aldi kassamedewerker mijn krop sla uit eigen zak omdat ik geen klein geld bij me had.

Het is nochthans onduidelijk hoe de supermarktoorlog van Anduze af zal lopen. De Aldi medewerker, die mij inmiddels een hand geeft als ik boodschappen kom doen en de Lidl beticht van het stelen van klanten, ziet het somber in voor een deel van het verse assortiment. Ik praat hem moed in door hordes Nederlanders te beloven, die over enkele maanden komen en natuurlijk dezelfde chocoladerepen en afbakbroodjes als thuis willen. Het wordt een spannende zomer in Anduze.

Advertisements
Tagged , ,
%d bloggers like this: