Monthly Archives: April 2009

Een Duitse oorlog – encore

Anduze doet definitief niet meer onder voor Nederland. We hadden al blowende jeugd en, in de zomer, een kwart van de Nederlandse bevolking op de campings. Nu is er ook nog een heuse supermarktoorlog.

Iets buiten het dorp verrees in het najaar een filiaal van Aldi. Bomen werden gekapt, fleurige bloemen gingen op de schop. Er werd een fantasieloos vierkant gebouw neergezet en een grote parkeerplaats aangelegd. De groenstrook rond de parkeerplaats werd afgedekt met zwart bouwplastic waarin met Duitse rigiditeit om de zoveel meter gaten werden gemaakt voor treurige bosjes lavendel en stakerige boompjes. Dorpsgenoten stroomden toe om zich tussen 9 uur ’s ochtends en 7 uur ’s avonds tegoed te doen aan Duitse producten in grote kartonnen dozen.

Luttele weken na de niet erg feestelijke opening begon tegenover de Aldi, aan de andere kant van de weg, de bouw van een andere supermarkt. Ik heb de bouw nog geprobeerd tegen te houden door op het terrein mijn honden uit te laten maar het mocht niet baten. Hetzelfde soort smakeloze gebouw verrees op precies dezelfde soort parkeerplaats. Hetzelfde zwarte bouwplastic moest het ontstaan van een fleurige berm tegenhouden. Toen het filiaal van de Lidl opende, stroomden de dorpsgenoten weer toe. Ze waren een half uur eerder welkom dan bij de Aldi en mochten aan het einde van de dag een half uur langer shoppen. De toch al ruime parkeerplaats van de Aldi werd erg leeg.

De strijd zette zich voort binnen de filialen. De Aldi liet folders met hun beruchte speciale aanbiedingen in brievenbussen proppen – de Lidl volgde. Vervolgens adverteerde Aldi met een uitverkoop van hun speciale aanbiedingen – zo ook de Lidl. De prijs van espressokoffie  werd bij de Lidl tot op de cent dezelfde als die bij de Aldi. De Lidl ging cirkelzagen verkopen – waarop ze ook in het assortiment van de Aldi kwamen. Vervolgens kwam de Aldi met biologisch fruit – en enkele weken daarna stonden in de Lidl dozen met onbespoten appels en bananen.

Aangezien mijn honden het vertikken om iets anders dan Aldi brokken te eten, betrek ik die van de ene Duitser; gerecycled wc paper koop ik bij de andere Duitser en espresso koffie koop ik waar het in voorraad is. De medewerkers van de filialen hadden al snel door dat ik van twee walletjes eet. Daarop begon de caissière van de Lidl tegen me te glimlachen – een unicum in Frankrijk, durf ik te beweren. Vervolgens betaalde een Aldi kassamedewerker mijn krop sla uit eigen zak omdat ik geen klein geld bij me had.

Het is nochthans onduidelijk hoe de supermarktoorlog van Anduze af zal lopen. De Aldi medewerker, die mij inmiddels een hand geeft als ik boodschappen kom doen en de Lidl beticht van het stelen van klanten, ziet het somber in voor een deel van het verse assortiment. Ik praat hem moed in door hordes Nederlanders te beloven, die over enkele maanden komen en natuurlijk dezelfde chocoladerepen en afbakbroodjes als thuis willen. Het wordt een spannende zomer in Anduze.

Advertisements
Tagged , ,

Nettoyer – het verplaatsen van vuil

Enkele weken geleden werd onze gehandicapte hond gefilmd door een cameraploeg van Animal Planet. Vanwege de kans dat mijn schoonouders op de televisie Sugar door ons niet al te propere huishouden zouden zien waggelen, besloten Geliefde en ik schoon te maken. Onze woonkamer en keuken werden nickel (picco bello). Alle rondslingerende rommel die we, heus, zeer binnenkort gaan uitzoeken, verstopten we in de cave. Helaas vond een cameraman dat het vullen van Sugars bak met brokjes uit de cave niet mocht ontbreken en zo kwam onze troep toch nog in beeld.

Geliefde en ik hebben zeer verschillende ideeën over schoonmaken. Zij houdt van af en toe grondig poetsen; ik prefereer een permanente staat van oppervlakkige hygiëne. Deze voorkeuren stammen uit onze jeugd. De ouders van Geliefde doen het hele jaar aan lenteschoonmaak. Hun leeftijd (83 en 84 jaar) staat een dagelijks schoonmaakschema niet in de weg: stofzuigen op maandag en woensdag, lage kastjes op dinsdag, hoge kastjes op donderdag en de wc elke dag. Mijn moeder daarentegen vindt schoonmaken tijdverspilling. Katten die bij mijn ouders logeren en onder bedden of kastjes op avontuur gaan, komen met een snor vol spinrag en dode vliegjes te voorschijn – tot grote vrolijkheid van mijn familie. Een van de collega’s van mijn moeder concludeerde ooit dat ons gezin intellectueel moest zijn, gezien de dikke laag stof in huis. Mijn vader heeft eens de stofzuiger naar zolder getild en hem daar ongebruikt laten staan; daarbij bleef zijn bijdrage aan het huishouden.

Sinds Geliefde en ik een huis bezitten, begrijp ik waarom mijn moeder niet gelooft in schoonmaken. Een aantal factoren zorgen voor een extra snelle opbouw van viezigheid in ons huis. Vier katten en drie honden versieren onze woning met haren, kapot gekauwde pantoffels en kleine zwarte pootafdrukken. Bovendien maakt de mistral, de sterke droge wind die tijdens de winter en lente Zuid Frankrijk aandoet, een extra toer door ons huis om zand en bladeren te deponeren. Onze deuren en ramen, geïnstalleerd op z’n Frans met links en rechts kieren, vormen een passage voor schorpioenen en andere insecten die nauwgezet door de katten worden ontleed, meestal op de eettafel. Roestige spijkers en vettige motoronderdelen, verzameld door Geliefde, vormen een permanente expositie in ons huis. En dan laat ik nog een spoor van troep achter – koffiekopjes, broodkruimels, tijdschriften en potloden. Tegen de tijd dat ik alles heb opgeruimd en schoongemaakt, kan ik opnieuw beginnen. Zinloos.

Gelukkig is nonchalance ten aanzien van het huishouden ontzettend Frans. Hier telt slechts een soort schoonmaak, legt de francofone popster Natasha St. Pierre uit in een van haar nummers. Nettoyer les étoiles à l’alcool de mon âme, zingt ze: de sterren schoonmaken met de alcohol in mijn ziel. U begrijpt: ik poets ijverig mee.

Tagged