Monthly Archives: January 2009

De rauwe werkelijkheid van leven in Frankrijk

Het overkomt me geregeld dat ik in mijn dorp een Nederlandse toerist tegen het lijf loop. Mijn hond en haar rolstoel leiden vaak tot een praatje. “Op welke camping ik sta? Nou, ik woon hier. Ja, het hele jaar door.” Meestal volgt hierop een jaloerse blik. Eenmaal terug in Nederland, met Erwin Krol op de tv en hagelslag op de bam, vraagt de toerist zich af of het allemaal wel zo chouette is om permanent in la douce France te wonen. Hoog tijd dus om eens een boekje open te doen over de rauwe werkelijkheid van het godinnenleven in Frankrijk.

Het weer in Zuid-Frankrijk, moet ik toegeven, is geen onverdeeld genoegen. Van maart tot en met oktober sleur ik tuinstoelen van schaduwplek naar schaduwplek. Dikwijls worden honden en ik gedwongen verkoeling te zoeken in de rivier, zo’n dertig meter van ons huis. Het strandseizoen loopt tot ver in de winter – in november moest ik nog in bikini aan de Middellandse Zee liggen. In december komt er dan eindelijk verkoeling, maar voordat je je handschoenen goed en wel uit de mottenballen hebt gehaald, verbrandt je neus alsweer in de januarizon. Pestweer.

Fransen hebben de reputatie arrogant te zijn en niet van vreemdelingen te houden. Was dat maar zo. Onze buurvrouw ter rechter zijde nodigt ons uit voor uitstapjes naar de bloemenmarkt van Nimes, de buurvrouw ter linker zijde werpt kroppen sla, geteeld in eigen tuin, tegen ons keukenraam. Verderop in onze straat wonen twee vriendinnen die dag en nacht klaarstaan met hun petit conseil (goede raad), rode wijn en lessen in Franse scheldwoorden. Wagen we ons buiten onze straat, dan nodigen dorpsgenoten ons uit voor een maaltijd van sanglier (wilde zwijn). In het postkantoor wensen wildvreemden me een goede dag en vragen of het weer me bevalt. bij logees die onze honden uitlaten wordt door deze en gene bezorgd naar onze welzijn geinformeerd. Ze lijken geen moment zonder een vriendelijk woord te kunnen, die Fransen.

De trots van Fransen over hun nationale keuken leidt bij veel toeristen tot frustraties. Het stokbrood smaakt niet zoals in Nederland, constateerde een logee bijvoorbeeld teleurgesteld. Vegetarische opties zijn op de meeste menukaarten van restaurants te vinden, maar wie geen zuivel eet en wie geen alcohol drinkt, krijgt het erg moeilijk. En Fransen worden nog beloond voor hun dieet ook. De Franse maaltijd is vet en schaadt de gezondheid, luidt het adagium. Maar Fransen leiden minder vaak aan hart- en vaatziekten dan andere nationaliteiten. Dat wordt geweten aan hun consumptie van rode wijn – vijf maal zo hoog als in, bijvoorbeeld, het Verenigd Koninkrijk. Zowel de alcohol als de polyfenolen in rode wijn blijken bloedvaten gezond te houden. Het is een hele opgave om, voor het behoud van mijn gezondheid, lokale kaasjes en crème brûlée weg te spoelen met rode wijn.

Ik forens tussen Anduze en Montpellier en dagelijks raas ik zo’n drie uur over dezelfde départemantale. Ik zie de zon opkomen en ‘s avonds ondergaan; ik zie de wijnranken volgroeien en geoogst worden. Valt de schemering, dan duiken langs de kant van de weg de billen van wilde zwijnen op. In kleine dorpjes passeer ik kinderen die wachten op hun schoolbus. En hoe ik ook mijn best doe – de sleur wil maar niet in mijn leven komen hier. Het lijkt erop dat mijn leven in Frankrijk een lange vakantie wordt. Nom de dieu, waar ben ik aan begonnen?

Tagged