Monthly Archives: December 2008

En God schiep Ada en Eva – gay en Frans

Het is net zo belangrijk de mensheid te verlossen van homoseksualiteit als het oerwoud te behoeden voor vernietiging, was de kerstboodschap van de paus. Ik heb met ‘m te doen. De paus is alwetend, hij verkondigt zijn wijsheden en zut alors, niemand luistert. Niemand in ons Franse dorp, althans, en dat terwijl de bewoners toch tamelijk godvrezend zijn.

Wie spiritueel aangelegd is, komt in Anduze niets tekort. Het dorp biedt maar liefst drie katholieke bedediensten: in de kerk, in de kapel en in het klooster. Bovendien heeft Anduze een van de grooste protestantse kerken van Frankrijk. Fraai gelegen, aan de oever van de rivier, is de kerk van de zevendedagsadventisten. De Anglicanen hebben bezit genomen van een kerk iets buiten het dorp en komen er maandelijks bijeen. Ook de methodisten hebben een eigen gemeente en beheren een evangelische boekhandel. Er is een protestantse liefdadigheidsinstelling en een secours catholique.

Ondanks al die devotie is Anduze een waar homoghetto. In onze straat alleen al wonen drie lesbische stellen en een homopaar. De gemiddelde dorpsgenoot kan er niet mee zitten. Een keurig heteroseksueel echtpaar dat tussen twee roze stellen woont, zweert bij hun buren: lekker rustig, geen kinderen. Het nieuws dat Geliefde en ik in het echt verbonden zijn, werd door onze hoogbejaarde, evangelistische buurvrouw met laconiek schouderophalen ontvangen. Een boomlange travestiet, op bezoek bij een homostel dat elders in het dorp woont, baart geen opzien in het dorpscafé. Een van de stamgasten is een met sieraden doorregen lebo. Eveneens gepierced is de alom gerespecteerde juwelier van het dorp en iedereen weet dat hij homo is. Dat de eigenaren van een bakkerij (twee dames en een meneer) een driehoeksverhouding hebben – kijk, da’s nou nog eens een interessant nieuwtje.

Met enige regelmaat worden Geliefde en ik uitgenodigd voor een kerkdienst. Onze buurvrouw werpt fleurige pamfletten in de bus en heeft ons een kalender gegeven met bijbelteksten. Een Britse vriendin probeert ons naar haar kerk te lokken door scones en muffins na afloop van de dienst te beloven. En in de zomer zijn er met het oog op de vele toeristen Nederlandstalige diensten in le temple (de protestantse kerk) – we zijn er van harte welkom. Ik heb me voorgenomen naar de kerk te gaan zodra Geliefde en ik worden uitgenodigd deel te nemen aan een levende kerststal – als twee Maria’s. Onwaarschijnlijk is zo’n verzoek absoluut niet. Het is hier goed toeven, als pot in Frankrijk.

Tagged ,

Les marginals – asociaal in een Frans dorp

Ons dorp komt in aanmerking voor stadsrechten. Vind ik. Er is een tatoeage salon, een kebabtent en winkels die open zijn op zondag. Bovendien telt Anduze vijf kapsalons (inclusief een voor honden). Doorslaggevend zijn echter de vreemde snoeshanen. Alleen serieuze plaatsen hebben mensen in de marge van hun samenleving.

De drugsscene van Anduze wordt vertegenwoordigd door een verslaafde. Hij is lang en ontzettend dun, en als ik hem een tijd niet zie, vrees ik voor zijn leven. Ik noem hem Magere Henry. Dan is er een jongeman die me meer een verstrekker dan een gebruiker lijkt. We hebben eens samen onder een auto gelegen, op zoek naar een mekkerende poes. Zoiets schept een band.

Dan is er de categorie langharige zonderlingen. Een van hen heeft twee staartjes, als een klein meisje. Bij een fontein vult hij regelmatig gieters die hij vervolgens in de achterbak van zijn auto laadt. Lang en vet haar heeft een vrouw die ik geregeld tegenkom. Ze is zo dol op Sugar dat ze de schare kinderen die ze om zich heen heeft nauwelijks toestaat onze hond te aaien. Mij negeert ze, gelukkig maar, want ze is moeilijk te verstaan omdat ze geen tanden meer in haar mond heeft.

Ten slotte zijn er alcoholisten die groepsgewijs opereren. Ze hangen meestal op of rond een bankje en zijn ofwel strontchagrijnig (want zonder drank) ofwel in extase (want met). De alcoholisten zijn altijd in het gezelschap van een hond. Zo kan de politie ze niet oppakken – want waar moet dat beest dan heen.

Les marginals, zoals ze worden genoemd, horen bij Anduze en worden vriendelijk bejegend door de meer honkvaste dorpsgenoten. De alcoholisten worden bovendien voorzien van drinkgeld – menig Fransoos kan een passie voor alcohol wel waarderen. Een vriendin vindt echter dat ik me verre moet houden van les marginals. Want ze passen zich niet aan, werken niet en verzuipen hun uitkering, zegt ze altijd. Een interessante observatie, want L. weigert zelf te werken en heeft een alcoholprobleem.

Zodra de nacht valt, zijn de straten van ons dorp verlaten. De Fransen zitten aan de prak en blijven na de afwas binnen. Het komt regelmatig voor dat ik, als ik ’s avonds laat de honden uitlaat, uit gepeins ontwaak in een of ander donker steegje. De schaduwen lijken opeens erg diep en hoor ik in die portiek iets ritselen? Ik ben dan altijd erg blij in de verte de holle ogen van Magere Henry te ontwaren. Godzijdank, denk ik dan. Een marginal.

Tagged