Monthly Archives: November 2008

Druiven

Druiven

Tagged

Il pleut – Franse watersnood

De ene dag zaten Geliefde en ik nog in bikini aan de MIddellandse Zee; de volgende dag begon het te regenen alsof het einde der tijden was aangebroken. ‘s Nachts hield de pluie diluvienne (wolkbreuk) ons wakker. Beneden in de keuken begon een van de honden te janken en aan de deur naar de bovenverdieping te krabben. Ze wilde van geen “koest” weten. Na enige tijd besloot Geliefde polshoogte te gaan nemen. Blootsvoets daalde ze de trap af en keek de keuken in. De electriciteit was uitgevallen. In het schemer zag ze een hondenmand langsdrijven. Het huis stond blank.

Onze regio wordt al eeuwenlang met grote regelmaat geteisterd door slecht weer. In 2002 bereikte het water op een dag de eerste verdieping van de huizen in het dorp. De toenmalige eigenares van onze woning was afwezig en de badkamer en cave (kelder) liepen volledig onder. Naar aanleiding van die ramp had ze een buis laten aanleggen die het regenwater van de patio achter het huis onder de woning langs naar de straat leidde. De afvoerbuis was afgesloten met een keurig roostertje die het water dat van de bergen stroomde, belemmerde weg te stromen.

Ce n’était pas beau à voir! De achterdeur was opengeduwd door het water dat de keuken binnenstroomde en door de huiskamer en hal klotste. Ik stormde de patio op. De trappen van onze tuin, die tegen een berg aan ligt, waren veranderd in watervallen. In het donker en temidden van het kolkende water greep ik het rooster dat de waterafvoer bedekte. Het was alsof ik een wc doortrok: het ene moment stond ik tot mijn knien in het water, het volgende was de patio leeg en stond ik in de stromende regen op mijn doorweekte Hema-sloffen.

Geliefde had inmiddels de voordeur geopend zodat het water ons huis kon verlaten. Door het raam zag ik haar blootsvoets door de straat, die veranderd was in een rivier, waden. Een ochtend lang waren we bezig met het opruimen van de ravage. Vijftien emmers met water, zand, bladeren en slakjes schepte ik uit onze woonkamer. Toch viel de schade mee, het water had onze boekenplanken niet bereikt.

Ik heb de morgen na de hoosbui hernieuwde bewondering gekregen voor de Franse inborst. Terwijl ik zwetend in de weer was, kwamen onze buren in hun ochtendjassen de straat op en wezen elkaar op watervallen van de bergen die zich een weg baanden door hun woningen. Vervolgens zetten ze deuren open zodat het water weg kon stromen en wijdden zich aan echt belangrijke zaken – koffie en croissants. Talloze huizen zaten zonder stroom. Maar de electricien die ik om zeven uur uit zijn bed belde, moest lachen toen ik vroeg of hij tijdens de lunch door zou werken. (“Mais non!!”)

De klimaatverandering zal de frequentie van het noodweer in dit deel van Frankrijk wel verhogen. Maar ons huis staat er al zo’n anderhalve eeuw en zal niet un, deux, trois wegspoelen. Ik zal moeten leren les orteils en éventail (de tenen gestrekt) te hebben – cool en relaxed te zijn. Per slot van rekening is dit Zuid-Frankrijk: de zon gaat vanzelf weer schijnen, qu’il pleuve ou qu’il vente.

Tagged