L’agent immobilier – de Franse makelaar

“Het is een snoezig dorpshuis! Een maison mignonne!” Begerig boog ik me over de foto’s van een woning die de Franse makelaar ons voorlegde. Er waren goede redenen om wantrouwen te koesteren jegens dit aanbod. Ten eerste waren Geliefde en ik nog maar anderhalve week in Frankrijk en was de jacht op ons droomhuis nog maar net begonnen. Verder was de prijs van de woning ver boven ons budget. En ten slotte had de makelaar zich voorgesteld als Valentina Valentino en leek het me aannemelijk dat ze banden had met de onderwereld. Als we verstandig zouden zijn, zouden we onze speurtocht naar een huis in Frankrijk niet staken bij het eerste de beste maison mignonne.

Vol hoop waren we geweest, de eerste keer dat we bij een Franse makelaar over de drempel stapten. Ruim een uur bespraken we de opties – kopen of huren, want daar waren we nog niet eens uit – en onze wensen. Makelaar 1 sprak over ‘zoekopdrachten’ in het aanbod van een hele keten zusterbedrijven en geliefde en ik zagen onszelf binnen een dag gesetteld op een toplocatie. Toen we de toko verlieten, zei de makelaar: “Ik hoop jullie nog eens te zien!” Wij keken elkaar verward aan, hij zou toch met zoekende zusters aan de slag? Makelaar 1 sloot de deur achter ons en dat was het laatste dat we van hem zagen en hoorden. Makelaar 2 zat met een vriendin aan de apero (apéritif) en op onze vraag of ze een woning te koop had, blafte ze: “Rien! Niets”. Een volgend makelaarskantoor had weliswaar een menigte in dienst maar de enige werknemer die ons scheen te kunnen helpen was lunchen (het was elf uur ’s ochtends). En wanneer zou Makelaar 4 terugkeren? “Weet niet,” was het antwoord. Makelaar 5 was vriendelijk en hulpvaardig en had geen woningen van minder dan vijf ton in de aanbieding. Zo vielen we in de klauwen van Valentina Valentino.

Tot op het moment van de bezichtiging van het snoezige huis wilde onze makelaar het adres niet onthullen om te voorkomen dat we de woning direct van de verkoper of via een andere makelaar zouden kopen – want dat kan in Frankrijk. We spraken met Madame Valentino af op een parkeerterrein in Anduze, een dorp niet ver van Montpellier, en moesten haar achterna rijden. Na een achtervolgingsactie door de smalle middeleeuwse dorpsstraten kwamen we bij een maison de village uit het midden van de negentiende eeuw. Madame Valentino schommelde het huis in, zeeg neer op een stoel en bleef daar zitten terwijl Geliefde en ik het huis bezichtigden. De verkoper van de woning, die ons rondleidde, had haar nieuwe woning al betrokken. La maison mignonne was leeg en koud. Het was januari en de tuin lag er druilerig bij.

De dag na de bezichtiging hebben we het huis gekocht. Valentina Valentino pleegde een telefoontje voor ons naar de verkoper van het snoezige huis en haar werk zat erop. Voor deze diensten hebben we haar tienduizend euro mogen betalen. In Frankrijk krijgen makelaars voor hun service niet een enkel procent van de verkoopsom, zoals in Nederland, maar mogen ze een vast tarief vragen. Misschien moet ik ook maar makelaar worden. Mooi Klaar Makelaar, gaat mijn agence immobilier heten.

Advertisements
Tagged
%d bloggers like this: