Monthly Archives: August 2008

Tornac

Selectie - 58
Tagged

L’agent immobilier – de Franse makelaar

“Het is een snoezig dorpshuis! Een maison mignonne!” Begerig boog ik me over de foto’s van een woning die de Franse makelaar ons voorlegde. Er waren goede redenen om wantrouwen te koesteren jegens dit aanbod. Ten eerste waren Geliefde en ik nog maar anderhalve week in Frankrijk en was de jacht op ons droomhuis nog maar net begonnen. Verder was de prijs van de woning ver boven ons budget. En ten slotte had de makelaar zich voorgesteld als Valentina Valentino en leek het me aannemelijk dat ze banden had met de onderwereld. Als we verstandig zouden zijn, zouden we onze speurtocht naar een huis in Frankrijk niet staken bij het eerste de beste maison mignonne.

Vol hoop waren we geweest, de eerste keer dat we bij een Franse makelaar over de drempel stapten. Ruim een uur bespraken we de opties – kopen of huren, want daar waren we nog niet eens uit – en onze wensen. Makelaar 1 sprak over ‘zoekopdrachten’ in het aanbod van een hele keten zusterbedrijven en geliefde en ik zagen onszelf binnen een dag gesetteld op een toplocatie. Toen we de toko verlieten, zei de makelaar: “Ik hoop jullie nog eens te zien!” Wij keken elkaar verward aan, hij zou toch met zoekende zusters aan de slag? Makelaar 1 sloot de deur achter ons en dat was het laatste dat we van hem zagen en hoorden. Makelaar 2 zat met een vriendin aan de apero (apéritif) en op onze vraag of ze een woning te koop had, blafte ze: “Rien! Niets”. Een volgend makelaarskantoor had weliswaar een menigte in dienst maar de enige werknemer die ons scheen te kunnen helpen was lunchen (het was elf uur ’s ochtends). En wanneer zou Makelaar 4 terugkeren? “Weet niet,” was het antwoord. Makelaar 5 was vriendelijk en hulpvaardig en had geen woningen van minder dan vijf ton in de aanbieding. Zo vielen we in de klauwen van Valentina Valentino.

Tot op het moment van de bezichtiging van het snoezige huis wilde onze makelaar het adres niet onthullen om te voorkomen dat we de woning direct van de verkoper of via een andere makelaar zouden kopen – want dat kan in Frankrijk. We spraken met Madame Valentino af op een parkeerterrein in Anduze, een dorp niet ver van Montpellier, en moesten haar achterna rijden. Na een achtervolgingsactie door de smalle middeleeuwse dorpsstraten kwamen we bij een maison de village uit het midden van de negentiende eeuw. Madame Valentino schommelde het huis in, zeeg neer op een stoel en bleef daar zitten terwijl Geliefde en ik het huis bezichtigden. De verkoper van de woning, die ons rondleidde, had haar nieuwe woning al betrokken. La maison mignonne was leeg en koud. Het was januari en de tuin lag er druilerig bij.

De dag na de bezichtiging hebben we het huis gekocht. Valentina Valentino pleegde een telefoontje voor ons naar de verkoper van het snoezige huis en haar werk zat erop. Voor deze diensten hebben we haar tienduizend euro mogen betalen. In Frankrijk krijgen makelaars voor hun service niet een enkel procent van de verkoopsom, zoals in Nederland, maar mogen ze een vast tarief vragen. Misschien moet ik ook maar makelaar worden. Mooi Klaar Makelaar, gaat mijn agence immobilier heten.

Tagged

Anduze

Anduzeview - 01

Tagged

La Maison

Wie op verantwoorde wijze een huis in Frankrijk koopt, volgt een uitgekiend stappenplan waar jaren voor worden uitgetrokken. Ten eerste achterhaal je hoe gefundeerd de keuze voor Frankrijk is en of een huisje aan het Sneekermeer geen betere optie is. Je gaat in psychoanalyse bij een francofobe therapeut. Je wordt lid van de Alliance Française en overleeft een cursus “Uitgebreide talige zelfstandigheid”. Je zoekt mensen wier verhuizing naar Frankrijk op een fiasco is uitgelopen.

Ik moet toegeven dat Geliefde en ik iets minder doordacht te werk gingen. De uitverkiezing van la douce France vond plaats toen we aan de andere kant van de wereld woonden. We wilden terug naar Europa maar de meeste landen vielen af door latitude (te koud volgens Geliefde) of ons onbekende taal. Dan maar Frankrijk. Geliefde maakte een lijst met de streken waartoe we ons moesten beperken, niet gebaseerd op de arbeids- en huizenmarkt maar op de minimum wintertemperaturen. Aangezien we een veestapel van de andere kant van de wereld meenamen, mislukte mijn plan om calme, confiante et détendue (rustig, vol zelfvertrouwen en ontstrest) op zoek te gaan naar een woning. Wij hadden twee weken om ons droomhuis te vinden temidden van het gigantische aanbod van woningen.

Idealitair zoek je een tijdelijke woonplaats in de streek van Frankrijk waar je je wilt vestigen. Je bekijkt de verschillende locaties en huizen in diverse staat van onderhoud. Lunchen en dineren doe je uitsluitend bij fastfood restaurants, de enige plek waar gratis internet is en je het regionale huizenaanbod online kan bekijken. Omdat veel Franse makelaars nog digibeten zijn, neem je ook de gratis woningkranten door. Tegen de tijd dat je het eerste makelaarskantoor binnenstapt, heb je een lijst met keiharde eisen waar je droomhuis aan moet voldoen, staat een onafhankelijke taxateur dag en nacht paraat en weet je precies hoeveel je af moet dingen om nog voor een hypotheek in aanmerking te komen.

Bij ons ging ook deze fase van de verhuizing naar Frankrijk iets anders. We vonden toevallig een logeeradres in zuidoost Frankrijk en in die streek zijn we blijven hangen. Het eerste huis dat we hebben bekeken, hebben we gekocht. De prijs van de woning en de kosten van de makelaar en de notaris waren hoger dan gebudgetteerd. Voor een hypotheek bleken we niet in aanmerking te komen. We vroegen, wel zo efficiënt, onze familie en vrienden in een moeite om hulp bij de verhuizing en een lening van driekwart ton. Toegegeven, de manier waarop we ons huis in Frankrijk kochten was wellicht weinig verantwoord, maar wel met de Franse slag. We horen hier duidelijk thuis.

Tagged